Het leed dat daten heet, op 40 jarige leeftijd ben je niet meer zo heet. 

Waarom? Omdat ik jullie gewoon ga vervelen met mijn dating verhalen! 

ik kan het van mij afschrijven en jullie zijn weer entertaint, win – win! 

Deze krijgt de titel: De chick van de speelgoed winkel.

 

Ik was iemand tegen gekomen ( via een dating app) met wie het wel goed klikte. 

en nog leuker we bleken elkaar al te kennen van vroeger, we zijn namelijk vlakbij elkaar opgegroeid en gingen stappen in dezelfde kringen. 

Zijn oma woonde aan een speelveldje waar ik veel kwam, in 1 van de tuinen eromheen had iemand een flinke vijver met schildpadjes en dat was naast het huis van zijn oma. 

Ook heeft hij een tijdje bij zijn oma gewoond, door scheiding van zijn ouders etc etc. 

 

Toen ik bij de speldorado (speelgoed winkel in Delft) werkte kwam hij daar regelmatig langs omdat hij een oogje op mij had en noemde mij de chick van de speelgoed winkel. 

Echter heeft hij toen nooit de moed gehad om op mij af te stappen om mij op date te vragen.

(waarschijnlijk had ik toen toch nee gezegd omdat ik toen al een leuk vriendje had) 

Ik vond het wel leuk om te horen dat ik de chick van de speelgoed winkel was, het was ook heel leuk om herinneringen uit die tijd met elkaar te delen. 

Voor een tijdje stuurde we elkaar een goedemorgen, goedemiddag en einde van de werkdag deed hij vaak bellen. 

dan zaten we gerust een uur of langer aan de telefoon. 

LEUK! Toch, ja nu het leed dat daten heet…

dit is dag 3 van vol contact naar de diepste stilte! 

ik word geghost, snap er geen bal van waarom dit ineens gebeurd. 

het idee was dat we dit weekend uit eten zouden gaan, in Delft natuurlijk onze stad waar we beide zijn opgegroeid zodat we ook een wandeling konden gaan maken langs de plekken die voor ons wat betekenen is tegelijkertijd namelijk een prima gespreksstof. 

Woensdag ochtend vroeg (nog voor 5 uur in de ochtend) nog een goedemorgen gekregen, daarna was er stilte, en de reden daarvan, geen idee!